Eenennegentig…wat een leeftijd.. mijn oma (van mijn man zijn kant) is deze week eenennegentig geworden.. maar oud? Tsja, het lopen gaat wat minder makkelijk en natuurlijk hier en daar ontstaan wat kwaaltjes.. maar wat is het toch eigenlijk een lief mens.. ze stond er op dat mijn eigen papa en mama ook zouden komen morgen op haar verjaardag..omdat het gezellig is en ook omdat ze tenslotte ook opa en oma zijn maar dan van Jack. Geld was geen probleem, desnoods zouden treinkaartjes betaald worden.. Kadootjes? Nee hoeft ze niet, als ze maar komen.. 

Het is zo'n oma die nog heerlijk bijdehand is, die overal een mening over heeft en deze niet onder stoelen of banken steekt. Maar wel op een leuke manier, je kan zo vreselijk lachen om haar. Het is zo'n lief mens dat ik echt hoop dat ze minstens 128 wordt zoals ik haar heb verteld dat ze gaat worden.  Bejaarden? Nee daar wil ze liever niet al te bevriend mee worden, die mensen mankeren van alles en daar word je zelf alleen maar ziek van vind ze zelf. Ze maakt lekker elke dag haar puzzeltje, leest haar krantje en is graag op de hoogte van alle roddels in haar omgeving. Haar gezelschap is een cavia, zolang die te eten krijgt en verzorgt wordt is oma blij. Zelf hoeft ze niets te eten. Heerlijk toch, zo wil ik mijn oude dag ook wel slijten… 

Toch is het ook wel eens hartverscheurend..ze wordt ouder en beseft zich wel degelijk dat het ooit voorbij is, hoe vaak ze wel niet heeft gezegd dat dit haar laatste verjaardag is. Maar hoe gelukkig ze was toen ze haar achterkleinkinderen vast kon houden na de geboorte omdat ze het toch langer volhoudt dan ze soms zelfs denkt. Soms belt ze op om gewoon even te kletsen, raad te geven zoals overgrootoma's dat alleen kunnen. Soms is ze verdrietig omdat het even niet meer zo goed lukt. Dan zou je haar het liefste op willen halen en willen vertroetelen.. Morgen halen we haar op, dan is het weer even helemaal haar dag. Dan vieren we haar verjaardag en mag ze weer even zo blij zijn als een kind, zoals we ons allemaal zo graag voelen op onze verjaardag.. 

Geboorteplaats en geboortejaar:

Heel heel lang geleden, de meningen zijn verdeeld over het ontstaan van de zon. 

Weg sinds:

geruime tijd. In ieder geval te lang

Laatste woonplaats:

Ergens aan de hemel

Uiterlijke kenmerken:

Warme uitstraling, lichtgekleurd

Gezocht door:

Alle zonliefhebbers

Extra info:

Ondanks de verwachtingen die men heeft van een zonnige zomer is de zon helaas geruime tijd van zijn vaste plek verdwenen. De zon is vertrokken onder verontrustende omstandigheden en men vermoed dat de zon depressief is.  

Als u de zon ziet wilt u hem dan met  open armen ontvangen? Gelieve eventuele ontvangen zonnestraaltjes vrijwillig te delen met andere zonliefhebbers. 

Zon als u dit leest: kom alstublieft snel weer terug en maak ons blij met zonnestralen..

—————————————————————————————————————–

Wat is het toch dat sommige mensen je alleen nog maar als moeder zien zodra je een gezin hebt gesticht? Alsof je hele leven alleen maar om je kind draait en je nooit meer een keer gek mag doen en je jezelf alleen nog maar in huis wilt opsluiten. 

Vroeger had ik al niet veel vriendinnen, maar het lijkt wel alsof ik sinds ik mama ben geworden ineens nog minder vriendinnen over heb gehouden en dat ik met andere ogen bekeken wordt. Natuurlijk wordt je iets rustiger als je  een gezin sticht, tenslotte worden we allemaal ouder.  Het lijkt wel alsof ik spontaan uit het spreekwoordelijke "vriendenboekje"  geschrapt ben van een aantal mensen uit mijn -blijkt nu- verleden. 

Om me heen heb ik nu veel mama's, en gelukkig nog een hele goede (lees allerallerbeste) vriendin die er gelukkig nog meer dan tien jaar nog steeds voor me is. Ook om even lekker te kletsen over het niet mama zijn. Zij is me heel dierbaar. Zij was en is  er altijd voor me in goede en slechte tijden.. 

Maakt het me een slechte moeder als ik af en toe even lekker wil stappen, dat ik af en toe met een clubje vriendinnen gewoon even lekker de boel de boel wil laten? Ik kan je vertellen dat ik nu dubbel en dwars geniet van de leuke dingen in het leven, hoe klein deze ook zijn.. maar helaas moet ik het nu wel met een stuk minder vriendinnen doen.. Het vreet best wel aan me, ik snap het gewoon niet zo goed. Het kleine handje vriendinnen dat ik had is ineens met de noorderzon vertrokken, sterker nog een aantal is al niet meer geweest sinds de geboorte van mijn zoon. Mijn verjaardag was heel stil, heel veel mensen hadden afgezegd om dubieuze redenen.. 

Langzaam probeer ik om me heen te kijken, maar ik wil niet te hard zoeken. Ik heb wel lieve mensen om me heen, daar gaat het echt niet om maar soms voel ik me gewoon alleen.  Langzaam merk ik dat ik andere mensen om me heen krijg, hopelijk blijven de mensen die me als meer zien dan alleen mama nog lang in mijn leven.. 

Dat ik geen keukenprinses ben wist ik al langer. Maar vandaag heb ik het wel weer heel bont gemaakt. M. had heel lief de grill ingesteld voor me zodat er feitelijk niets mis kon gaan. Bij thuiskomst heb ik alleen op start gedrukt maar er kwam direct een lading vonken uit de magnetron gezet. Ik besloot dapper om de magnetron uit te doen en heb volgens het boekje de grill opnieuw ingesteld. Waarschijnlijk was de stand wel goed, alleen de tijd was een beetje erg enthousiast..45 minuten voor 2,5 stukje spare-rib was toch iets te lang waarschijnlijk.. 

Vervangende maaltijd: beetje shoarma met wraps.. (oooh en noodles..) dat lukt me dan weer wel!

Bijna dagelijks wordt ik nu geinspireerd door collega's die me voeren met voldoende stof om lekker van me af te schrijven. En toch doe ik het niet.. Ondanks dat een van mijn koosnaampjes (bijnamen klinkt een stuk minder vriendelijk)  toch werkelijk "columniste" is. Grappig detail is dat tot voor kort zij niet eens wisten dat ik daadwerkelijk een trotse eigenaar ben van een weblog. Mijn -blijkbaar- gevatte uitspraken en Twitter-gedrag maakte het dan ook dat ik een nieuw koosnaampje kreeg.

Gisteren had ik een weblog met als titel "de mentale factor" kern was in feite dat als je iets wilt bereiken en hier 100 % voor gaat je dit eerder zult bereiken dan als je dit niet doet. Je dromen moet je toch echt zelf verwezenlijken door ze vol overgave na te streven. Natuurlijk zijn sommige dingen niet te beinvloeden zoals bijvoorbeeld enge ziektes.. Het is niet zo dat het je eigen schuld is als je doodziek wordt bijvoorbeeld..Maar het is een mooie gedachte dat je onbewust je dromen helpt te verwezenlijken.

Ook kwam aan bod dat Nederlands zo verschrikkelijk veel klagen over alles dat men eigenlijk maar kan bedenken. Zelf ben ik hier ook (voor 's morgens) meester in. Ik vind het heerlijk om af en toe effe lekker te kunnen zeiken en zeuren als het veel te vroeg is om aardig te doen. Op dat soort momenten begrijp ik heel goed hoe ik mijn collega's op "columniste" zijn gekomen. Als ik eenmaal begin met zeiken dan ben ik op mijn scherpst. Toch geniet ik er dubbel en dwars van als iets goed gaat, heerlijk om te genieten van alle leuke dingen in het leven. Vaak heb ik helemaal geen zin om mezelf druk te maken (zoals bijvoorbeeld voorkruipers in de winkel.. lekker laten gaan!)

Feitelijk is het ook zo -naar mijn oh zo bescheiden mening- dat als ik me sto0r dit voor 99% aan mezelf ligt. Ga maar eens bij jezelf na, waarom erger je eigenlijk aan iemand? Iets stoort jou, dat voor een ander waarschijnlijk gewoon normaal is. In feite houdt je jezelf een spiegel voor als je je kwaad spreekt over iemand of je stoort. Soms moet ik er daarom wel om lachen als ik me weer vreselijk druk maak over iets of iemand. Het lost namelijk helemaal niets op. Praat erover of accepteer het, leg het naast je neer. Geniet liever van de leuke dingen in het leven. En onthoudt: "wat je zegt ben je zelf" behalve mijn koosnaampje "Columniste" dat ben ik alleen

Nee.. Er is geen vogeltje in mijn web-log gekropen. Nu vraag je je ongetwijfeld af waarom ik dan van die vreemdsoortige tekstuele -vogelachtige- geluiden produceer… Dat zal ik je vertellen. Tenminste als je nog niet van de term "tweeten" op de hoogte bent.. anders kun je gerust een paar regels overslaan. Tweeten is het plaatsen van een twitterbericht op de website Twitter. Twitter is een plaats waar een ieder van ons zijn/haar gedachtenspinsels op de vrije loop kan laten. Gehaat en geliefd.. een tussenweg is er vaak niet. Een chatfunctie voor sommigen. Een discussieplek voor anderen.

Voor mij is Twitter voornamelijk een uitlaatklep. Ik reis veel en ben -niet zo trotse- bezitter van een ochtendhumeur. Vaak Twitter ik op de heenreis en indien noodzakelijk ook op de terugreis. Gewoon om mijn ongenoegen en frustraties even kwijt te zijn. Ik Twitter over zaken die mij dwarszitten, bezig houden of gewoon omdat ik een bepaalde bijdehandte opmerking echt niet hardop kan zeggen. Geloof me als ik zeg dat ik de meeste dingen wel hardop zeg, maar heel soms weet ik me in te houden en me nog net te beheersen door bijvoorbeeld even een Tweet te plaatsen. Een tweet, een twitterbericht. Om jullie een blik te gunnen in mijn twittergedrag zal ik wat willekeurige Tweets met jullie delen…

"Fijn.. van wie zou Jack dat wilde uberdrukke toch hebben..fles op dan heel druk doen en dan mama onderkotsen..lachend en spelend tegelijk"

"Sommigen wens ik toe eens zichzelf te kunnen zijn ipv een slechte imitatie van een ander!"

"Wat lief er stond net iemand voor me op in de trein. Al was het dan wel een iemand die om geld ging bietsen in deze trein

"Ik werd net aangevallen door een vouwfiets. Heb hem maar gelaten. Als vouwfiets heb je toch al zon minderwaardigheidscomplex #netnietfiets"

"Soms heb je van die dagen dat je mensen best met een nietmachine wilt bewerken #zobenik"

"Wil iedereen eens ophouden met zeuren over het weer!het is ook nooit goed he.."

"Heb vandaag nog helemaal geen geniale sago ochtendkreten geplaatst. waarschijnlijk omdat het zo heerlijk stil is in de trein..#ochtendhumeur"

Je begrijpt..het is heus een hele serieuze aangelegenheid dat Tweeten.. Voor diegene die me nog niet volgt.. http://twitter.com/Biene1980 is mijn Twitter account..Al zit daar tegenwoordig wel een slotje op en kan niet zomaar iedereen meer meelezen zonder mijn toestemming

#TWEXIT

Als ik buiten kom word ik direct getroffen door een verdwaalde zonnestraal. 

Heerlijk dat lentegevoel, bloempjes die bloeien, zonnetje dat schijnt.  

Lentekriebels in je lichaam, heerlijk wakker worden terwijl het al licht is. 

Vol enthousiasme stap ik op de fiets, ik word na een minuutje gebeld door mijn lieve wederhelft.. Sleutels vergeten..stom stom! Ik draai om en fiets snel terug, pak mijn sleutels aan en zeg nogmaals gedag. 

Op naar de stad. Wat zal het rustig zijn, denk ik nog… En dat was het.. Ik was even vergeten dat de stad op maandag pas om een uur open gaat.. Daar stond ik dan om half elf mutserig om me heen te kijken. 

Zucht.. ja ik ben duidelijk blond van nature… en ik geloof dat ik het ook nog maar even blond laat voorlopig 

Het was 6.10 toen ik bruut werd gewekt door het geluid dat afkomstig was uit mijn wekkerradio. Langzaam probeerde ik mijn oogleden open te doen en een van de eerste dingen die in me opkwam was het feit dat ik de avond ervoor gelukkig alles al had klaargelegd en zelfs mijn brood al had gesmeerd. Het enige dat ik hoefde te doen was opstaan, wat overigens nog best een opgave is zo vroeg, wassen, aankleden en tot slot op mijn nieuwe twee-wielige bolide te springen. 

Zo gezegd, zo gedaan.. Om half zeven was ik zover om te vertrekken. Vol frisse moed (ondanks het tijdstip). Ik was de straat nog niet uitgefietst of ik ondervond direct dat het toch wel erg hard -en vooral vaak-  moest trappen om vooruit te komen. Mijn nieuwe vouwfiets heeft slechts veertien inch wielen en ik leek met geen mogelijkheid vooruit te komen. Gelukkig was ik wel ruim op tijd op het station en enigszins onwennig stapte ik de trein in. 

Die avond ervoor had ik wel even geoefend maar als je dan zo'n fiets ineens moet inklappen en mee moet slepen is dat toch even wennen. Diezelfde dag nog kreeg ik al spierpijn, dat terwijl ik toch wel regelmatig fiets en de volgende dag was ik de gelukkige eigenaar van zadelpijn. Maar na een dag of twee lukte het me om niet meer bijna tussen de trein en het perron te vallen en het lukte me ook om niet overdwars de trein in te vallen omdat mijn vouwfiets weer eens openklapte. 

Ergens schept het blijkbaar een band want op de een-of-andere manier gaat het bijna vanzelf dat je met mede-vouwfiets gebruikers een gesprek aanknoopt. Het is wel grappig om de wereld van de forenzen te betreden, om er deel van uit te maken. Ik heb inmiddels een vast plekje in de trein, waar ik elke ochtend mijn ontbijt nuttig en rustig ontwaak. Vervolgens begeef ik me zo nu en dan op het wereld wijde web met mijn mobiel en lees ik vluchtig een krantje. Het uurtje reizen is voldoende voor mij om wakker te worden en met een grijns op mijn gezicht op het werk te verschijnen. 

Mijn nieuwe werkplek voelt al snel als mijn nieuwe werkplek. Mijn collega's zijn leuk. Heel divers soort mensen. Een aantal types zijn blijkbaar in elk bedrijf aanwezig want ook bij mijn nieuwe werkgever herken ik die persoonlijkheden die zo uitsprongen boven de rest van de meute. Ik zie situaties om me heen die ook bij mijn oude werkgever speelde. Het grote -voor sommigen- boze woord is "verandering". De verschillende types die ik leerde kennen gaan er zo verschillend mee om. Maar tot nu toe zijn ze allemaal vooral aardig. Het is even wennen en het zal nog wel even duren voor ik me weer helemaal thuis voel, maar het begin is er!

De eerste week vloog voorbij! Ook de eerste week dat ik Jack naar de gastouder bracht. Gelukkig voelt het goed en vertrouwd om hem daar achter te laten. Als ik 's avonds thuis kom wacht er een vrolijk, lachend mannetje op me. Het voelt allemaal zo fijn! Het is fijn om weer buiten die vier muren te komen, te weten dat je kind in goede handen is en vooral om na het werk weer lekker te kunnen knuffelen.. Wat kan een mens gelukkig zijn zeg! 

Een van de laatste gesprekken die ik met mijn ex-werkgever voerde ging over het feit dat de vestiging Deventer ging verhuizen naar Lelystad. Daarbij werd aangenomen dat je als moeder niet wilt reizen en dat het daarom verstandig zou zijn om verder te kijken naar een andere baan.. 

Om eerlijk te zijn helemaal niet mijn gedachte. Jaren heb ik met veel plezier gewerkt bij mijn ex-werkgever, zoals ik al eerder heb geschreven, maar het feit dat er nu voor mij gedacht werd vond ik persoonlijk wel vervelend. Ik heb het wel gezegd dat ik het niet erg zou vinden naar een andere vestiging te moeten (al was Lelystad wel erg enthousiast) maar helaas verhuisde de gehele financiele administratie naar Lelystad. 

Gisteren heb ik mijn contract getekend voor een baan als processpecialist in Amersfoort. Nee, dat is inderdaad niet echt in de buurt, en nee dat vind ik helemaal niet erg! Dagelijks zal ik in de trein te vinden zijn. Heeeerlijk vind ik dat. Lekker op mijn vouwfietsje naar het station, ontbijtje mee in de trein, op mijn gemak een krantje lezen maar vooral heeeeeel rustig aan wakker worden. 

Ik ben voorbereid op vertragingen, drukte, rotweer maar het kan mij allemaal niets schelen eigenlijk. Met de auto kun je net zo goed in een file terecht komen, autopech krijgen toch?! Ik vind het heerlijk lekker mensen kijken, even bijkomen van een dag hard werken. 

Hoe heerlijk is het om je in de trein af te vragen wat je medereiziger gedaan heeft die dag. Wat iemand naast je/tegenover je heeft meegemaakt in zijn leven. De sfeer te proeven, aanwezige positieve energie tot je te nemen als een spons en negatieve energie in de trein achter te laten? Reizen met de trein heeft voor mij iets dromerigs en ik droom gelukkig graag! 

Het is alweer bijna zes maanden geleden toen ik samen met andere -destijds nog- collegae op straat werd gezet. Geluk bij ongeluk was dat ik nog zwanger was op dat moment en dat ik pas na mijn zwangerschapsverlof ontslagen kon en zou worden.  Meer dan acht jaar heb ik gewerkt bij mijn vorige werkgever, meestal met veel plezier. Ik heb mezelf zien veranderen van opstandig puberachtig meisje dat net van school kwam tot volwassenen vrouw (al blijf ik altijd wel een beetje kind gelukkig).   Boeken zou ik vol kunnen schrijven over die tijd die ik heb gehad bij die werkgever. Leuke mensen kwamen op mijn pad, maar ook de meest vreemde mensen ooit heb ik leren kennen. Ik heb er veel gelachen, maar ook gehuild. En nu is het tijd voor een volgende stap in mijn leven. 

De eerste dagen zonder mijn oude vertrouwde werkgever voelde heel vreemd. Een beetje alsof je verkering uit is gegaan als je twaalf bent. Soms heb ik mijn werk vervloekt, maar wat miste ik het ineens toen dat veilige plekje er niet meer was.  Gelukkig had ik de baby in mijn buik waardoor ik voldoende afleiding had. Na mijn bevalling ben ik rustig aan gaan zoeken naar een nieuwe uitdaging. En hoe bijzonder, het eerste sollicitatiegesprek was gelijk raak. Ontzettend goed voor mijn ego. 

Mijn scriptie is zo goed als af. Eindelijk… 

Mijn verlof is bijna voorbij, het vloog voorbij.. 

Het is tijd voor een nieuw avontuur, bij een nieuwe werkgever en ik heb er zin in.