Wat is het toch dat sommige mensen je alleen nog maar als moeder zien zodra je een gezin hebt gesticht? Alsof je hele leven alleen maar om je kind draait en je nooit meer een keer gek mag doen en je jezelf alleen nog maar in huis wilt opsluiten. 

Vroeger had ik al niet veel vriendinnen, maar het lijkt wel alsof ik sinds ik mama ben geworden ineens nog minder vriendinnen over heb gehouden en dat ik met andere ogen bekeken wordt. Natuurlijk wordt je iets rustiger als je  een gezin sticht, tenslotte worden we allemaal ouder.  Het lijkt wel alsof ik spontaan uit het spreekwoordelijke "vriendenboekje"  geschrapt ben van een aantal mensen uit mijn -blijkt nu- verleden. 

Om me heen heb ik nu veel mama's, en gelukkig nog een hele goede (lees allerallerbeste) vriendin die er gelukkig nog meer dan tien jaar nog steeds voor me is. Ook om even lekker te kletsen over het niet mama zijn. Zij is me heel dierbaar. Zij was en is  er altijd voor me in goede en slechte tijden.. 

Maakt het me een slechte moeder als ik af en toe even lekker wil stappen, dat ik af en toe met een clubje vriendinnen gewoon even lekker de boel de boel wil laten? Ik kan je vertellen dat ik nu dubbel en dwars geniet van de leuke dingen in het leven, hoe klein deze ook zijn.. maar helaas moet ik het nu wel met een stuk minder vriendinnen doen.. Het vreet best wel aan me, ik snap het gewoon niet zo goed. Het kleine handje vriendinnen dat ik had is ineens met de noorderzon vertrokken, sterker nog een aantal is al niet meer geweest sinds de geboorte van mijn zoon. Mijn verjaardag was heel stil, heel veel mensen hadden afgezegd om dubieuze redenen.. 

Langzaam probeer ik om me heen te kijken, maar ik wil niet te hard zoeken. Ik heb wel lieve mensen om me heen, daar gaat het echt niet om maar soms voel ik me gewoon alleen.  Langzaam merk ik dat ik andere mensen om me heen krijg, hopelijk blijven de mensen die me als meer zien dan alleen mama nog lang in mijn leven..