Bijna dagelijks wordt ik nu geinspireerd door collega's die me voeren met voldoende stof om lekker van me af te schrijven. En toch doe ik het niet.. Ondanks dat een van mijn koosnaampjes (bijnamen klinkt een stuk minder vriendelijk)  toch werkelijk "columniste" is. Grappig detail is dat tot voor kort zij niet eens wisten dat ik daadwerkelijk een trotse eigenaar ben van een weblog. Mijn -blijkbaar- gevatte uitspraken en Twitter-gedrag maakte het dan ook dat ik een nieuw koosnaampje kreeg.

Gisteren had ik een weblog met als titel "de mentale factor" kern was in feite dat als je iets wilt bereiken en hier 100 % voor gaat je dit eerder zult bereiken dan als je dit niet doet. Je dromen moet je toch echt zelf verwezenlijken door ze vol overgave na te streven. Natuurlijk zijn sommige dingen niet te beinvloeden zoals bijvoorbeeld enge ziektes.. Het is niet zo dat het je eigen schuld is als je doodziek wordt bijvoorbeeld..Maar het is een mooie gedachte dat je onbewust je dromen helpt te verwezenlijken.

Ook kwam aan bod dat Nederlands zo verschrikkelijk veel klagen over alles dat men eigenlijk maar kan bedenken. Zelf ben ik hier ook (voor 's morgens) meester in. Ik vind het heerlijk om af en toe effe lekker te kunnen zeiken en zeuren als het veel te vroeg is om aardig te doen. Op dat soort momenten begrijp ik heel goed hoe ik mijn collega's op "columniste" zijn gekomen. Als ik eenmaal begin met zeiken dan ben ik op mijn scherpst. Toch geniet ik er dubbel en dwars van als iets goed gaat, heerlijk om te genieten van alle leuke dingen in het leven. Vaak heb ik helemaal geen zin om mezelf druk te maken (zoals bijvoorbeeld voorkruipers in de winkel.. lekker laten gaan!)

Feitelijk is het ook zo -naar mijn oh zo bescheiden mening- dat als ik me sto0r dit voor 99% aan mezelf ligt. Ga maar eens bij jezelf na, waarom erger je eigenlijk aan iemand? Iets stoort jou, dat voor een ander waarschijnlijk gewoon normaal is. In feite houdt je jezelf een spiegel voor als je je kwaad spreekt over iemand of je stoort. Soms moet ik er daarom wel om lachen als ik me weer vreselijk druk maak over iets of iemand. Het lost namelijk helemaal niets op. Praat erover of accepteer het, leg het naast je neer. Geniet liever van de leuke dingen in het leven. En onthoudt: "wat je zegt ben je zelf" behalve mijn koosnaampje "Columniste" dat ben ik alleen